/ /

Wpisy

Niemowlęta otyłe
Niemowlęta otyłe mają wygląd nalany, skórę błyszczącą tkanka...
CHOROBOWOŚĆ I UMIERALNOŚĆ
Chorobowość i umieralność wykazują wysokie wartości w wieku...
Kościół a antykoncepcja – dalszy ciąg
W krajach protestanckich proces ten dokonuje się szybciej, jako że sama...
ZMIANY W TARCZY NERWU WZROKOWEGO I W DROGACH WZROKOWYCH
Wiele leków wykazuje działanie niepożądane lub toksyczne na wyższe...
Typologią pawłowowska
Nad typologią pawłowowską, nie ukończoną przez twórcę, pracowali...
ROZWÓJ CZŁOWIEKA A INTENSYWNOŚĆ ŻYCIA
Inny paradoks powstaje wówczas, gdy uświadomimy sobie, że czynnikiem...

Przebieg leczenia aminoglikozy

Aminoglikozydy ulegają zagęszczeniu w korze nerkowej, skąd zostają wydalane z moczem jeszcze przez wiele tygodni po ich odstawieniu. Wskutek tego nawet w dawkach leczniczych wywołują tubulopatie u 3 – 30°/o leczonych chorych. Są one silnymi kationami i dzięki temu 30#/o przesączonego łęku wiąże się z polianionową błoną nabłonków cewek bliższych, po czym ulega pionocytozie i inkorporacji do lizosomów. Pod ich wpływem zwiększa się przepuszczalność błon lizosomalnych, a aktywność enzymatyczna lizozymów, zwłaszcza sfingomielinazy, ulega zahamowaniu, co prowadzi do „przeładowania” lizosomów fosfolipidami i tworzenia się tzw, ciałek mielinowatych (myeloid bodies), które pękając wyzwalają enzymy powodujące martwicę komórki. Antybiotyki uszkadzają ponadto śródbłonki kłębków, powodując zmniejszenie liczby i średnicy ich pór (fenestrae).

Główne zmiany dotyczą cewek bliższych. Początkowo zwiększa się w ich nabłonku liczba i wielkość fagocytosomów, a już po 48 h pojawiają się ciałka mielinowate. Liczba i wielkość mikrokosmków nabłonka szczo- teczkowatego zmniejszają się, mitochondria obumierają, cytoplazma ulega zwyrodnieniu wodniczkowemu, w końcu może dochodzić do martwicy nabłonków.

Pierwszym objawem uszkodzenia nerek w przebiegu leczenia aminogli- kozydami jest zwiększenie wydalania z moczem P-2-mikroglobuliny, N-ace- tylo-glukozamidazy, P-fosfatazy zasadowej i glukuronidazy oraz galakto- zydazy. Zmiany te poprzedzają o 4-5 dni zmniejszenie przesączania kłębkowego. Towarzyszy im ponadto białkomocz cewkowy oraz, wskutek zmniejszonego wytwarzania amoniaku, upośledzenie zdolności zagęszczania i zakwaszania moczu. Wydalanie z moczem magnezu, sodu, potasu, fosforanów, aminokwasów oraz kwasu moczowego zwiększa się wskutek gorszego ich wchłaniania zwrotnego w cewkach. W osadzie moczu mogą pojawić się krwinki czerwone i wałeczki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Categories