http://tening4u.pl / tanie płaszcze damskie /

Wpisy

Niemowlęta otyłe
Niemowlęta otyłe mają wygląd nalany, skórę błyszczącą tkanka...
CHOROBOWOŚĆ I UMIERALNOŚĆ
Chorobowość i umieralność wykazują wysokie wartości w wieku...
Kościół a antykoncepcja – dalszy ciąg
W krajach protestanckich proces ten dokonuje się szybciej, jako że sama...
ZMIANY W TARCZY NERWU WZROKOWEGO I W DROGACH WZROKOWYCH
Wiele leków wykazuje działanie niepożądane lub toksyczne na wyższe...
Typologią pawłowowska
Nad typologią pawłowowską, nie ukończoną przez twórcę, pracowali...
ROZWÓJ CZŁOWIEKA A INTENSYWNOŚĆ ŻYCIA
Inny paradoks powstaje wówczas, gdy uświadomimy sobie, że czynnikiem...

Posocznica meningokokowa

Posocznica meningokokowa zaczyna się nagłą, wysoką gorączką, drgawkami, wymiotami i osłabieniem. Szybko dołączają się do tego zmiany skórne pod postacią wybroczyn. Większość tych przypadków, zanim dołączy się obraz zapalenia opon, kończy się zgonem wśród objawów zespołu Waterhouse-Friderichsena. Jeśli przebieg nie jest tak gwałtowny, po 1—3 dniach występują objawy oponowe. Czasami objawy są tak niecharakterystyczne, że tylko przypadkowo wykonany posiew z krwi, zrobiony dla wyjaśnienia nietypowej gorączki, ujawnia właściwą przyczynę.

Rozpoznanie postaci posoczniczej na podstawie obrazu klinicznego bywa niemożliwe. Szereg różnych stanów chorobowych, jak zapalenie płuc, grypa, toksyczna płonica, ospa, dur brzuszny, dur plamisty, mogą zaczynać się podobnie. Wybroczyny krwotoczne w nagminnym zapaleniu opon można pomylić z takimi samymi wybroczynami, występującymi w durzę plamistym czy ospie. Postać oponowa może być klinicznie trudna do odróżnienia od pneumokokowego i paciorkowcowego zapalenia opon. W tych dwu ostatnich staramy się znaleźć punkt wyjścia. Nie zawsze się to jednak udaje i dlatego konieczne jest badanie płynu mózgowo-rdzeniowego z uwzględnieniem oczywiście badania bakteriologicznego. Pomocne może również być badanie bakteriologiczne wymazów z jamy nosowo-gardłowej.

Leczenie. Środkami z wyboru w leczeniu zakażenia dwoinką zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych są sulfonamidy, penicylina oraz chlo- romycetyna. Wobec znacznej przepuszczalności opon mózgowo-rdzeniowych w tym stanie chorobowym nie ma potrzeby podawania tych leków do worka oponowego. Sulfonamidy (najlepiej sulfadiazynę) dajemy w dawce -0,2/kg wagi/dobę przez 5—7 dni, po czym przez następny tydzień w dawce o połowę mniejszej. Ogólną ilość sulfonamidów można zwiększyć do -0,3, a nawet -0,4/kg wagi/dobę, jeśli podajemy mieszankę 3 różnych środków (sulfatiazol, sulfadiazyna, sulfametazy- na itd.). Leczenie sulfonamidami można kojarzyć w razie ciężkiego przebiegu z jednoczesnym podawaniem penicyliny. Penicylinę stosuje się w dawkach od 5-0 -0-0-0 j. do 2-0-0 -0-0-0 j./kg wagi/dobę domięśniowo. Chloromy cetynę dajemy doustnie w dawce 5-0 mg/kg wagi/dobę przez 1-0—12 dni. W razie stosowania odmiany racemicznej tego leku należy podać dawkę podwójną, tj. 1-0-0 mg/kg wagi/dobę. Niezależnie od leczenia etiotropowego zawsze należy dbać o ogólny stan chorego, leczyć objawowo (środki przeciwgorączkowe, uspokajające, nawadnianie, przetaczanie krwi, dla złagodzenia bólów głowy małe upusty płynu mózgowo-rdzeniowego, dożylnie 5-0% glikoza) i dbać o troskliwe pielęgnowanie (zapobieganie odleżynom, zapaleniu jamy ustnej cewnikowanie moczu, wlewy przeczyszczające).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Categories