/ /

Wpisy

Niemowlęta otyłe
Niemowlęta otyłe mają wygląd nalany, skórę błyszczącą tkanka...
CHOROBOWOŚĆ I UMIERALNOŚĆ
Chorobowość i umieralność wykazują wysokie wartości w wieku...
Kościół a antykoncepcja – dalszy ciąg
W krajach protestanckich proces ten dokonuje się szybciej, jako że sama...
ZMIANY W TARCZY NERWU WZROKOWEGO I W DROGACH WZROKOWYCH
Wiele leków wykazuje działanie niepożądane lub toksyczne na wyższe...
Typologią pawłowowska
Nad typologią pawłowowską, nie ukończoną przez twórcę, pracowali...
ROZWÓJ CZŁOWIEKA A INTENSYWNOŚĆ ŻYCIA
Inny paradoks powstaje wówczas, gdy uświadomimy sobie, że czynnikiem...

DAWKI INSULINY

Współzależność między dobowym zapotrzebowaniem na insulinę a wiązaniem insuliny przez przeciwciała występuje w wielu, ale nie we wszystkich przypadkach cukrzycy leczonej insuliną. Zależy to od różnej siły wiązania insuliny przez przeciwciała. Tak więc chorzy na cukrzycę z wysokim maksymalnym wiązaniem insuliny i małym dobowym zapotrzebowaniem na insulinę wykazują obecność przede wszystkim komponentu przeciwciała typu drugiego – o słabej sile wiązania – w porównaniu z komponentem przeciwciała typu pierwszego – o dużej sile wiązania.

W warunkach działania przeciwciał wiążących zmienia się wiele parametrów farmakokinetycznych insuliny. Wydłuża się znacznie okres pół- trwania insuliny we krwi, np. z 2-4 min do 30 min i więcej. Zmienia to cechy preparatu insuliny i jego biodostępność. Kompleksy insulina-prze- ciwcialo ulegają później rozpadowi z uwolnieniem insuliny, która może przedostawać się do komórek. Część kompleksów wychwytuje jednak układ siateczkowośródbłonkowy i niszczy je.

Okres póltrwania przeciwciał jest długi. Zmniejszenie ich miana po podaniu wysokooczyszczonych preparatów monokomponentnych zachodzi po upływie 1-2 lat, a niekiedy więcej. Niełatwo jest wyjaśnić, dlaczego w insulinooporności trzeba wstrzykiwać duże dawki insuliny niekiedy przez wiele tygodni, ponieważ już pierwsze dawki powinny całkowicie wysycić przeciwciała znajdujące się w surowicy. Powyższy fakt, jak i przypadki insulinooporności przebiegające bez zwiększenia miana przeciwciał insulinowych we krwi wskazują na możliwość udziału także innych, poza immunologicznymi, mechanizmów w powstawaniu tego stanu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Categories